Implant zęba – powikłania. Jak wstawić implanty zębów?

Od kilku lat implanty zębowe stają się coraz popularniejszą metodą uzupełniania ubytków w uzębieniu. To na tę tytanową śrubę, pełniącą funkcję naturalnego korzenia zęba, nałożyć można koronę, czyli sztuczny ząb. Taka konstrukcja wygląda bardzo naturalnie, a przy tym jest bardzo wytrzymała i funkcjonalna. Decyzja o wszczepieniu implantu wymaga starannej analizy stanu zdrowia pacjenta oraz oceny jakości tkanki kostnej, która będzie stanowić podstawę dla tytanowej śruby.

• Jak wstawić implanty zębów?
• Implant zęba – powikłania po wstawieniu
• Kiedy wstawia się implanty zębów?
• Jakie są przeciwwskazania do wstawiania implantów zębów?

Przygotowanie i procedura wszczepienia implantu

Wszczepienie implantu poprzedzone musi być szczegółowym wywiadem z pacjentem oraz wykonaniem zdjęcia pantomograficznego RTV. Na jego podstawie dokonywana jest precyzyjna ocena gęstości i wysokości kości oraz możliwości wstawienia śruby. Obrazowanie radiologiczne pozwala również na wykluczenie stanów zapalnych lub zmian patologicznych w obrębie szczęki. Tak przygotowany stomatolog może przystąpić do zabiegu chirurgicznego wszczepienia implantu.

Etapy zabiegu wszczepienia

W czasie trwania zabiegu nacinane jest dziąsło, w kości wywiercany jest otwór o odpowiedniej głębokości i średnicy, w który następnie wkręcany jest implant, czyli tytanowa śruba. Możliwe jest wszczepienie implantu w znieczuleniu miejscowym, jak i ogólnym – wybór metody zależy od skali zabiegu oraz preferencji pacjenta. Po założeniu śruby rana jest zszywana za pomocą szwów chirurgicznych, które usuwane są po kilku dniach. Prawidłowo zamocowany implant jest niewidoczny i ukryty pod tkanką dziąsłową.

Okres osteointegracji

Przed nałożeniem korony należy poczekać na całkowite zagojenie się rany i zrośnięcie implantu z kością – proces ten nazywa się osteointegracja. Może trwać to od 3 do 6 miesięcy w zależności od indywidualnych cech organizmu oraz lokalizacji implantu. W tym okresie tytanowa śruba integruje się z żywą tkanką kostną, tworząc trwałe połączenie. Gdy zabieg nie jest możliwy do wykonania w przypadku zaniku kości na skutek długotrwałej utraty zęba, wtedy konieczne jest przeprowadzenie zabiegu odbudowy (augmentacji) kości przed wszczepieniem implantu. Augmentacja polega na wprowadzeniu materiału kostnego zastępczego lub przeszczepu, który umożliwi późniejsze stabilne osadzenie śruby.

Możliwe komplikacje związane z implantacją

Decydując się na wszczepienie implantu, warto pamiętać o tym, że jest to ciało obce wprowadzone w czasie zabiegu chirurgicznego do organizmu. Powiązane są z nim określone ryzyka. Istnieje ryzyko odrzucenia implantu, choć w przypadku tytanu – materiału o wysokiej biokompatybilności – zjawisko to występuje rzadko. Po zabiegu mogą pojawić się: dyskomfort, ból, a także zasinienie, opuchnięcie lub obrzęk tkanek w jamie ustnej. Warto pamiętać, że objawy te nie muszą być związane z odrzuceniem śruby przez organizm, ale także mogą wystąpić jako typowe powikłanie pooperacyjne, które zniknie samoczynnie w ciągu kilku dni.

Objawy wymagające natychmiastowej konsultacji

Warto wiedzieć, że niektóre powikłania po wszczepaniu implantu wymagają pilnej konsultacji stomatologicznej. Zaliczamy do nich:

• osłabienie organizmu i uczucie ogólnego rozbicia
• ból gardła i trudności w przełykaniu
• gorączkę powyżej 38 stopni Celsjusza
• powiększenie węzłów chłonnych w okolicy szyi
• ból sąsiadujących zębów o charakterze pulsującym
• problemy z jedzeniem i piciem utrzymujące się dłużej niż 48 godzin
• krwawienie z rany mimo upływu doby od zabiegu
• nadmierne wydzielanie ropy lub nieprzyjemny zapach z jamy ustnej

Te symptomy mogą wskazywać na rozwijające się zapalenie lub infekcję bakteryjną wymagającą antybiotykoterapii. W rzadkich przypadkach mogą też sugerować uszkodzenie nerwu lub zatoki szczękowej podczas wiercenia otworu w kości.

Czynniki zwiększające ryzyko powikłań

Ryzyko powikłań wzrasta u pacjentów palących tytoń, z osłabioną odpornością lub niedbających o higienę jamy ustnej. Dlatego przed zabiegiem zaleca się rzucenie palenia na co najmniej dwa tygodnie przed implantacją oraz miesiąc po niej. Przestrzeganie zaleceń lekarza dotyczących przyjmowania antybiotyków i odpoczynek po zabiegu znacząco zmniejszają prawdopodobieństwo wystąpienia komplikacji.

Wskazania do zastosowania implantów zębowych

Implanty zębów stosowane są w przypadku pacjentów, którym zależy na odbudowaniu pełnego uzębienia oraz przywróceniu funkcji żucia i estetyki uśmiechu. Można wykorzystać je jako sposób na wstawienie jednego zęba, który został utracony na skutek wypadku lub ekstrakcji, jak i niwelowanie większych wad obejmujących kilka lub wszystkie zęby. Do najczęstszych powodów wstawiania implantów zalicza się: usunięcie zębów wyniszczonych próchnicą, nieleczona paradontoza, niewykształcone zawiązki zębowe oraz urazy mechaniczne prowadzące do utraty zęba.

Zalety implantów w porównaniu z tradycyjnymi protezami

W przeciwieństwie do ruchomych protez zębowych implanty nie wymagają szlifowania zdrowych sąsiednich zębów, co pozwala zachować ich naturalną strukturę. Ponadto implant zapobiega zanikowi kości szczękowej, który postępuje po utracie zęba – obecność tytanowej śruby stymuluje tkankę kostną podobnie jak naturalny korzeń. Pacjenci z implantami odzyskują pełną funkcję żucia, co pozwala im swobodnie spożywać twarde i kruche potrawy bez obaw o poluzowanie się protezy.

Ograniczenia i przeciwwskazania do implantacji

Warto wiedzieć, że nie każdy może być poddany zabiegowi wstawiania implantów zębowych. Jednymi z głównych przeciwwskazań są ciąża oraz cukrzyca, która wpływa na nieprawidłowe gojenie się ran i może prowadzić do infekcji bakteryjnych. Ponadto implanty nie są wszczepiane pacjentom z chorobami nowotworowymi w trakcie chemioterapii lub radioterapii, gdyż osłabiona odporność zwiększa ryzyko odrzucenia implantu.

Wiek jako czynnik wykluczający zabieg

Kolejnym z przeciwwskazań do wstawienia implantu zębowego jest młody wiek. Nie należy wszczepić ich osobom przed ukończeniem 16–17 roku życia u dziewcząt oraz 18–19 roku życia u chłopców, ponieważ do tego czasu trwa proces wzrostu kości szczęki i żuchwy. Przedwczesne wszczepienie implantu może prowadzić do jego niewłaściwego położenia względem linii zębowej w miarę dalszego rozwoju kości twarzoczaszki.

Schorzenia wymagające konsultacji specjalistycznej

Ponadto wiele przypadków, takich jak: choroby psychiczne, wady serca, choroba Parkinsona, czy nieprawidłowości szpiku kostnego, wymagają konsultacji ze specjalistą, który powinien sprawdzić stan zdrowia pacjenta i na podstawie badań wydać decyzję o możliwości przeprowadzenia zabiegu. Pacjenci przyjmujący leki immunosupresyjne, bisfosfoniany lub antykoagulanty również muszą skonsultować możliwość implantacji z lekarzem prowadzącym, gdyż te substancje mogą wpływać na proces gojenia i krzepnięcie krwi.

Relatywne przeciwwskazania

Do relatywnych przeciwwskazań, które można wyeliminować lub zminimalizować przed zabiegiem, należą: ostre stany zapalne w jamie ustnej, bruksizm (zgrzytanie zębami), niewłaściwa higiena jamy ustnej oraz uzależnienie od nikotyny. W takich przypadkach stomatolog zaleca najpierw wyleczenie istniejących schorzeń lub modyfikację nawyków pacjenta, a dopiero potem podejmuje decyzję o wszczepieniu implantu. Właściwe przygotowanie pacjenta do zabiegu znacząco zwiększa szanse na jego sukces i długotrwałe utrzymanie implantu w jamie ustnej.